صفحه 1
استاندارد

تو را ای کهن بوم و بَر دوست دارم

زنده یاد اخوان ثالث-

ز پوچِ جهان هیــــــــــــــــچ اگر دوست دارم

تو را ای کهن بــوم و بَــــــــــر دوســـــــت دارم

ترا ، ای کهن پیرِ جاوید بُــــــــــــــــــــــــــــــــــرنا

تو را دوســـت دارم ، اگر دوســــــــــــــــــــــــــت دارم

ترا ، ای گرانمایه ، دیرینه ایـــــــــــــــــــــــــــران

تو را ای گرامی گُــــــــــــــــــــــــهر دوست دارم

ترا ، ای کهن زاد بــومِ بــــــــــــــــــــــزرگان

بزرگ آفرین نامـــــــــــــــــور دوست دارم

هنروار اندیشه ات رخشــــــــــــــــــــــد و من

هم اندیشه ات ، هم هنــــــــــــــــــــر دوست دارم

همه کشتزارانَت ، از دیـــــــــم و فـــــــــــــــــــــاراب

همه دشــت و دَر ، جوی و جَر دوســـــــــــت دارم

کویرت چو دریـــــا و کوهــــــــت چو جنگــــل

همه بــوم و بَــر ، خشک و تَر دوســت دارم

شهیــــدانِ جانبـــاز و فرزانــــه ات را

که بودند فخر بشر دوســــــــت دارم

به لطفِ نسیـــــــــــمِ سحر روحشان را

چنانچون ز آهن جگر دوســـــــــــــــت دارم

هم افکار پرشورشــــــــــان را ، که اعصـــــــــــار

از آن گشته زیر و زِبَر دوســــــــــــــــــــــــــــت دارم

هم آثارشان را ، چه پـــــــــــــند و چه پیغـــــــــــام

و گر چند سطری خبر دوســــــــــــــــــــــت دارم

من آن جاودانیـــــــــــاد مـــــــردان ، که بودند

به هر قرن چندین نفر دوســـــــــــــــت دارم

همه شاعــرانِ تو وآثارشــــــــــــــــان را

به پاکی نسیم سحــــــــــــــــــر دوست دارم

ز فـــــردوسـی ، آن کـــاخ افسانه کـــــــافراخت

در آفاق فخر و ظفر دوســـــــــــــــــــــــــــــت دارم

ز خیــــــام ، خشم و خروشــــی که جاویـــــــــــــــــــــد

کند در دل و جان اثر دوســــــــــــــــــــــــــــت دارم

ز عطــــــــــار ، آن سوز و سودای پُــــــــر درد

که انگیزد از جـــــــان شَرَر دوســــــــت دارم

وز آن شیـــفته شمــس ، شــور و شراری

که جان را کُنَد شعله ور دوســـت دارم

ز سعــدی و از حافــــــــظ و از نظــــــامی

همه شور و شعر و سمر دوســــــــــــــــت دارم

خوشا رشــــــت و گرگــــــــــان و مازنـــــدرانــــــت

که شان همچو بحر خزر دوســــــــــــــــــــــــــــــت دارم

خوشا حوزه شُرب کـــــــــــارون و اهـــــــــــــــــــــــــــــــواز

که شیرین ترینش از شِکَر دوســـــــــــــــــــــــــــت دارم

فــری آذرآبـــادگــــــــــــــــان بزرگت

من آن پیـــشــــــگام خطر دوسـت دارم

صفاهــــــــــــــــــان نصف جهان تو را من

فزونتر ز نصف دگر دوســــــــــــــــــــت دارم

خوشا خطه نخبه زای خـــــــــــــــــــــــــــــراسان

ز جان و دل آن پهنه ور دوســـــــــــــــــــــــــت دارم

زهی شهر شیـــــــــــــــــــــــــــراز جنت طرازت

من آن مهد ذوق و هنر دوســـــــــــــــت دارم

بَر و بوم کُـــــــرد و بلــــــــــوچ ترا چون

درخت نجابت ثمر دوســـــــــــــت دارم

خوشا طرفِ کرمـــــان و مرز جنـــــوبــــت

که شان خشک و تر ، بحر و بَر دوســــــــت دارم

من افــــــغانِ همریشه مان را که باغــــــــــــــی ست

به چنگ بتَر از تَتَر دوســـــــــــــــــــــــــــــــــــــت دارم

کهن سُغـــــــــــد و خـــــــــــــوارزم را با کویـــــــرش

که شان باخت دوده ی قجر دوســــــــــــــــــت دارم

عــــــــــراق و خلیـــــــــج تو را چون وَراَزورد

که دیوار چین راست در ، دوســـــــــــت دارم

هم ارّان و قفقــــــــــاز دیـرینـــــه مان را

چو پوری سرای پـــــــــــــــــدر دوست دارم

چو دیروزِ افسانه ، فردای رویــــــــــــــــــــات

به جان این یک و آن دگر دوســـــــــــــــــــت دارم

هم افسانـــــــــــه ات را ، که خوشتــــــــــــر ز طفلان

برویانَدَم بال و پَـــــــــــــــــــــر ، دوســت دارم

هم آفاقِ رویاییت را ، که جاویــــــــــــــــــــد

در آفاقِ رویا سفر دوســــــــــــــــــت دارم

چو رویــــا و افســـانه ، دیروز و فردات

به جای خود این هر دو سر دوســــــــت دارم

تـــــــــــــــــو در اوج بودی  ،  به معنا و صورت

من آن اوجِ قدر و خطر دوســــــــــــــــــــــــــــت دارم

دگر باره بَــــــــــــــــــــــــــــــــرشو به اوجِ معانی

که ت این تازه رنگ و صُوَر دوســـــــــــت دارم

نَـه شـرقی ، نه غـربی ، نه تازی شــدن را

برای تـــو ، ای بــــــوم و بَــــــــــر دوست دارم

جهـان تا جهـان است ، پیـــــــــــــــــــــــــــروز باشی

برومنــــد و بیـــــــــــــــــدار و بهـــــــــــــــــروز باشــــــی